Mijn Blog
Een gewenst stukje aanklikken en onderaan de pagina 'volgende' of 'vorige' aanklikken leest het prettigst!
31 maart 2013 - Dag mijn lieve, mooie TraudurAfgelopen donderdag is een nachtmerrie werkelijkheid geworden. Mijn allerbeste vriend Traudur, mijn IJslandse paard, lag dood in de wei... Ik geloof niet dat mijn hart ooit zoveel pijn gedaan heeft. Letterlijk en figuurlijk. Ik ervaar letterlijk fysiek intense pijn in mijn hart. En tegelijkertijd vind ik het een mooie ervaring. Omdat ik altijd beseft heb hoe een prachtige ziel hij is. Ik ben hem zo dankbaar dat hij zo lang bij me mocht zijn. Het vreemde was, dat de dag ervoor was er nog niets aan de hand. Sterker nog, hij was vol overgave aan het flirten met zijn nieuwe vriendin Fenja. Hij zag er zo gelukkig en heerlijk ondeugend uit, ik had niet kunnen denken dat hij de dag erna niet meer zou zijn. Hij was 17 jaar in mijn leven en de vriend waar ik het meest op het kunnen bouwen gedurende al die jaren. Hij heeft me letterlijk & figuurlijk al die jaren ' gedragen' . Ik hou meer van hem dan van wat of wie ook, omdat wij een onvoorwaardelijke liefde voor elkaar hebben. Hij heeft het beste voor mijn ziel gezorgd. Ik voel me echt gezegend dat ik zo lang heb mogen genieten van de aanwezigheid van hem. Hij zou in juni 23 jaar geworden zijn, voor een IJslands Paard niet zo oud in mijn beleving. Ik had hem een fijne oude dag beloofd, omdat ik zo van hem genoot dat ik dat graag terug wilde doen voor hem, maar natuurlijk had ik wel gehoopt dat dat veel langer had mogen duren. En toen... Afgelopen donderdag in de bus op weg naar een klant kreeg ik een telefoontje van de eigenaresse van de andere paarden kreeg met de woorden: " Jill, schrik niet, maar Traudur ligt dood in de wei". Een bizarre nachtmerrie voor iedereen die van zijn paard houdt, dus zo ook voor mij. Ik schrok, stortte helemaal in en was even totaal de weg kwijt. Het vreemde was, dat ik natuurlijk wel schrok en intens, intens verdrietig ben, maar ergens ook dit al had aangevoeld... Ik heb mijn huis vol foto's, tekeningen en schilderijen van deze kanjer, en de afgelopen week vielen er drie stuks spontaan van de muur. En het is niet dat de buren aan het verbouwen zijn ofzo. Uiteraard ben ik bijgelovig genoeg om dat serieus te nemen dus ik heb hem scherper in de gaten gehouden. Maar het gekke was, hij was gelukkiger dan ooit en zag er ongelofelijk gelukkig en gezond uit. Ik had ze (ik heb nog een paard) twee weken ervoor net verhuisd naar een kudde. Daar staan ze in het bos, met andere paarden. Dat was echt perfect. Pippin, mijn andere paard en een echte 'outsider' kreeg een innige vriendschap met de ruin uit die kudde. Iets wat mij heel gelukkig maakt, omdat hij dus lastig vriendschap sluit omdat hij nogal een traumatisch verleden heeft. Daarnaast voor mij, in mijn leven is nu sinds een paar maanden een man die heel fijn is en goed voor me zorgt. Wij hebben allebei iemand waar we ons geborgen bij voelen. Traudur was onze beste vriend tot en met de allerlaatste dag, hij heeft ons verzorgd achtergelaten. Hij was ons anker, wij stonden onder zijn vleugels. Misschien heeft hij ons leven wel zo gestuurd zodat hij kon gaan. Het zou mij niets verbazen. Nu voel ik dat hij me nog helpt met hem loslaten en verder kunnen gaan. Hij geeft me nog steeds kracht en energie. Traudur heeft de mooiste ziel die ik ooit gevoeld heb. Toen ik hem ontmoette was ik direct smoorverliefd, en dat is altijd gebleven. Ik geloof niet dat een paard ooit meer geknuffeld is dan hij. Toen ik hem zag, voelde mijn ziel: hallo lief, ik heb je eindelijk gevonden... Hij was een echte vriend, voor mij en de laatste 4 jaar ook voor Pippin. Ik heb hulp gekregen om zijn ziel los te maken van zijn lijf, een prachtig proces. En heel dankbaar. Rust zacht lieve Traudur. Ik ben je eeuwig dankbaar voor al die mooie jaren en herinneringen samen. Ik ben verdrietig, maar vooral zo dankbaar voor onze fijne tijd samen en de mooie herinneringen. Ik eer hem juist, door te genieten van het leven. Door dankbaar te zijn dat ik zo lang heb mogen genieten van deze pure onvoorwaardelijke liefde. Je bent voor altijd in mijn hart, ik hou eeuwig van jou. Bedankt voor ALLES, voor het laten zien wat echte onvoorwaardelijke liefde is. Dat dat bestaat. |
15 januari 2012 - Steampie
Steampie, mijn kat. Meer dan 17,5 jaar mijn beste vriendinnetje. Mijn lieve, leuke en prachtige levensgezellinnetje Steampie heb ik gisteren tot mijn hevige verdriet, in laten slapen. Ik had gehoopt dat ik die keuze niet hoefde te maken, maar het leven besliste anders... Het ging echt niet meer met mijn lieve meisje. Ze is 17,5 jaartjes geworden, een respectabele leeftijd, ondanks dat ik heel veel ben verhuisd in haar leven en ze zoveel heeft meegemaakt. Wij hebben leeuwenjaren samen doorstaan. Ik heb altijd een turbulent leven gehad en zij was mijn grote anker. Altijd daar. Zij heeft altijd liefde gegeven, wat het leven ook op ons pad gooide. Ze is haar hele leven kerngezond geweest. Levendig, een stoere buitenkat. Altijd vond ze de weg naar mij weer terug. Ze was niet in huis te houden en ik was nogal eens verhuisd. Ik stond elke keer weer versteld. Ze was dus gehecht aan mij, niet aan een huis. Maar nu, na een paar hersenbloedingen, ging haar lijf niet meer. En ze werd helemaal blind. En ze ging erg hard achteruit. Ik kon het niet meer aanzien. Mijn meisje had pijn, wat niet meer weggenomen kon worden, dat is een harde grens. De arts heeft haar in mijn armen gelegd en ik voelde haar gaan. Ze was heel vredig, al vocht haar lijf, ze ging niet zomaar. Uiteindelijk blies ze vredig haar laatste adem uit. En nu ga ik haar spulletjes in een doos doen en op zolder zetten. Afschuwelijk. Ik merk ook dat ik het zit uit te stellen. Wat zal ik haar missen! Gelukkig heb ik haar kunnen bedanken voor alles... Mijn maatje die er altijd was en terecht bepaalde lieden in ons leven heeft geweigerd of toegelaten. Haar oordeel klopte (achteraf) altijd feilloos. Allemaal uit liefde voor mij. De leukste, mooiste en liefste kat ever... Wat HOU ik van haar. Voor altijd in mijn hart! 4 november 2012 - HengstenAltijd weer verrassend wat hengsten teweeg kunnen brengen. Ik vind ze prachtig, imposant, en ze kunnen erg heftig zijn, maar ook het meest aandoenlijk omdat juist ZIJ een knuffel waarderen... :)) <3 Ik mocht er weer een aantal bekappen deze week, waaronder een 6-jarige onbeleerde Quarter hengst. Hij moest om bekapt te worden langs zijn vader lopen, ook nog een echte hengst. Wauw. Wat een donder en geweld toen die elkaar zagen, ik dacht werkelijk even dat de omheining het zou begeven!!! O.o Hij stond al steigerend echt helemaal rechtop en bleef maar steigeren. Prachtig om te zien, maar ook lichtelijk beangstigend, want hij stond wel op de planning bekapt te worden. WhoOps... Dat liet ik ook maar weer gaan, want als het niet gaat, kan ik altijd een andere keer terug komen... Wat maken ze zich dan mooi! Staart de lucht in, maximale verzameling, gebries en wapperende manen. Zeer indrukwekkend!! Zijn vader deed mee. Het leek wel een titanenstrijd. (Eén van de braafste paarden die ik mag doen trouwens.) Supergaaf, de eigenaar laat hem even exploderen, maar het ziet er ook gecontroleerd uit, hij heeft in ieder geval de rust erin, met duidelijkheid. Even heeft hij de hengst 'gelongeneckerd' (een manier om paarden die over je heen denderen even weer bij de les te krijgen), ofwel zijn plaats innemen met innerlijke zekerheid. Hij was vrij snel weer kalm, hoofd kwam weer naar beneden. Even later staat de hengst doodstil bij mij, en laat zich bekappen alsof er niks aan de hand is. Viel bijna in slaap zelfs... Hahaha! :D Weer eens een supermooie ervaring... <3 |
3 november 2012 - Als het geven van benen niet gaatVandaag werd ik er weer mee geconfronteerd. Een lieve merrie die haar achterbenen gewoon echt niet kán geven. De eigenaar heb ik gevraagd een goede deskundige erbij te halen. Dat gaan ze nu gelukkig toch doen. :) De merrie ging me zelfs slaan, terwijl ze gewoon echt niet zo is. Dan moet er wel wat fysieks aan de hand zijn. Meestal als het gebeurt dat een paard het been niet geeft, willen mannen mij nog weleens proberen te helpen, omdat ze denken dat ik niet sterk genoeg ben om die benen op te tillen. Ik vind dat superaardig, maar dat is het probleem niet. De laatste keer dat ik iemand me liet helpen, stortte de arme merrie neer. Een Gelders paard op flinke leeftijd met artrose. Ze viel geheel op de grond... :´(( Dat was echt verschrikkelijk. Nu probeer ik mensen met dat verhaal duidelijk te maken dat het niet mijn power is, waar het aan ligt. Paardenbenen optillen lijkt iets waar je echt sterk voor moet zijn, maar het is eigenlijk meer een handigheid. Bovendien gaan de paarden op hun andere drie benen staan, als het goed is ;-). Een zeer goede vriendin van mij heeft ook een merrie die sinds een tijdje echt niet haar achterbenen kon geven. Ik vind dat afschuwelijk, er moest dan ook echt wat zijn. Zeker bij dit paard, die is zooo ontzettend lief en wil zo graag meewerken. Blijkt dat ze bekkeninstabiliteit heeft en aldoor pijn heeft in haar bekken... Ze wordt op dit moment daarvoor geholpen. Wat ik ermee wil zeggen is, als een lief paard de benen niet kan geven, maar overduidelijk alles doet om dat te proberen, is er misschien fysiek wat aan de hand. Dus probeer het voor je eigen veiligheid en van je smid niet te forceren. Nu ik dit zo schrijf, realiseer ik me wel dat het allemaal merries zijn, die dit hebben laten zien. Ik kan me in die 5,5 jaar een aantal herinneren, waar ook daadwerkelijk iets aan het bekken mankeerde, het waren vaker merries. 2 november 2012 - Iris en haar harteles...Onlangs heeft mij hart wéér in de liefde een enorme smak gemaakt. :'( Liefdesverdriet... Dat gaat met zoveel pijn gepaard dat ik er echt minder vrolijk van ben. Natuurlijk ben ik me bewust dat ik van deze ervaring heel veel mag leren en dat het me uiteindelijk cadeautjes oplevert, maar zo voelt het gewoon nog niet. Hartepijn vind ik persoonlijk één van de ergste pijnen. (En ik was nog maar net aan het helen van mijn echtscheiding.) Maar alles verandert, zo zal dit ook uiteindelijk voorbij gaan... :) En ach, ik ben altijd zo´n ongelofelijk blije eikel, even niet zo blij is misschien dan ook weer balans ofzo... Maar Iris dus, met haar harteles. Ik pak per ongeluk nog weleens wat op van paarden. Ik probeer te zien wat ze me proberen te vertellen en zo blijkt steeds vaker dat ze me willen helpen. Ik sta er nog altijd van versteld hoe graag ze dat willen. Dat is zo mooi!! :)) Zo ook lieve, mooie Iris. Omdat ik zo vreselijk verdrietig was, maar ook 'gewoon wilde werken' had ik voor het gemak mijn hartchakra (blijkbaar) gesloten. Dan hoef ik alles even niet te voelen. Haha, lekker makkelijk. ;-) Ik ging Iris bekappen. Nadat ze gedaan is, heeft de klant met haar gelopen. Dan gaat ze even bij me staan... Wat doet Iris? Ze legt haar snuit precies op die plek... O-oooh.... Ik weet meteen wat ze bedoelt, de klant ziet het ook en is even stil. Oh mijn hemel, dat raakt me diep. En dan hoor ik mezelf zeggen, vertrouwen Jill. Heb vertrouwen... BAM dat raakte me intens en er stromen wat tranen... Dat vertrouwen was ik inderdaad even kwijt... Die ervaring bleef me de rest van de dag bezig houden. Ik heb ook mijn chakra weer open gezet. De pijn kwam wel weer volgas binnen, maar ook weer de mooie dingen. Ik was blijkbaar verdoofd. Dat leek even lekker, maar schijnbaar is het wel beter om de pijn toe te laten, te doorleven en te voelen. Meteen kwamen ook de mooie dingen weer binnen die mijn hart raken en vreugde brengen. Ik heb haar natuurlijk bedankt en een dikke knuffel gegeven! Ik ben toch blij dat ze mij erop gewezen heeft. Pure liefde. En ik deed haar hoeven voor het eerst!! Ze kent me amper. :)) Het is ongelofelijk bijzonder hoe paarden ons kunnen helpen met onze pijn en worstelingen. Gelukkig mocht ik het zien, doordat zoveel anderen mij hebben geholpen het te gáán zien... Fantastisch! En zie me maar als een zweefteef B) ik had die ervaring met Iris niet willen missen, daarvoor was het veel te mooi, puur en liefdevol. |